อัตชีวประวัติ
อัตชีวประวัติของดิฉัน
เกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ.2536
ปัจจุบันอายุ 20 ปี
เกิดที่โรงพยาบาลอานันทมหิดล เป็นคนจังหวัดลพบุรี
เริ่มเข้าศึกษาระดับชั้นอนุบาลที่โรงเรียนใกล้บ้านที่เป็นโรงเรียนวัดตามชนบททั่วไป
เท่าที่ดิฉันจำความได้ตอนอยู่ชั้นอนุบาลไปโรงเรียนคุณครูได้สอนให้ท่องและหัดเขียน
ก-ฮ หรือไม่ก็ A-Z เรียนประมาณครึ่งวันและอีกครึ่งวันเป็นการนอนหลับ
ตอนกลับบ้านก็จะปั่นจักรยานกลับบ้านกับเพื่อนๆเป็นประจำทุกๆวันทำแบบนี้จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่
6 จนกระทั่งตอนที่ดิฉันอยู่ฉันประถมศึกษาปีที่ 6 มีเพื่อนคนหนึ่งที่ชื่อเล่นว่าโอ
โอเป็นเพื่อนที่สนิทมากและดิฉันก็ติดเพื่อนมากเหมือนกันจนตอนที่จะไปสอบเรียนต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
มีเพื่อนจำนวนมากที่เข้าไปเรียนต่อในเมือง
และส่วนน้อยที่เรียนต่อในโรงเรียนมัธยมศึกษาที่อยู่ในตำบล
โอเพื่อนสนิทที่เลือกจะเรียนต่อในโรงเรียนมัธยมศึกษาใกล้บ้าน
ดิฉันก็คิดว่าถ้าไม่มีเพื่อนจะอยู่ได้อย่างไร
ดิฉันเป็นคนที่กลัวในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงและในตอนนั้นคิดว่าการย้ายโรงเรียนไปเรียนต่อโรงเรียนในเมืองเป็นอะไรที่น่ากลัวมากเพราะต้องเจอการเลี่ยนแปลงมากมาย
ดิฉันจึงตัดสินใจตามโอมาเรียนที่โรงเรียนในตำบลตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3
ดิฉันได้อยู่ห้องเดียวกับโอมาโดยตลอดจนทำให้ดิฉันรักและสนิทกันมากยิ่งขึ้นแต่ในตอนที่ดิฉันเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นนั้นดิฉันเป็นคนที่เรียนวิชาคณิตศาสตร์มีคะแนนต่ำมาก
แต่โอเป็นคนที่เรียนเก่งและะมีคะแนนดีมากในตอนนั้นเท่าที่ดิฉันจำได้ ไม่ว่าจะตอนเรียนหรือตอนสอบวิชาคณิตศาสตร์ดิฉันจะลอกโอเป็นประจำทุกครั้ง
และนี่ก็เป็นข้อบกพร่องของดิฉัน
จนกระทั่งจะต้องสอบเรียนต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่จะต้องสอบเข้าไปเรียนโรงเรียนในเมืองซึ่งเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงและยังเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด
ซึ่งดิฉันคิดว่าเราคงจะไปตามเพื่อนแบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ
เราต้องหาในสิ่งที่เราชอบถ้าเราฝืนที่จะไปตามเพื่อนอยู่แบบนี้มันจะทำให้อนาคตของเราไปได้ไม่ดีเพราะมันเป็นสิ่งที่เราทำไม่ได้หรือเป็นสิ่งที่เราไม่ถนัด
ที่โอทำได้เพราะเขามีความชื่นชอบและชอบในแบบนั้นเขาจึงทำออกมาได้ดี
ดิฉันจึงตัดสินใจไปสอบเข้าในสายศิลป์ แต่โอเลือกที่จะสอบเข้าในสายวิทย์-คณิต ในตอนนั้นก็ทำให้เราเริ่มห่างกันแต่เราก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิม
ตอนที่ดิฉันเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนปลายในสายที่ดิฉันเลือกดิฉันคิดว่าทำได้ดีกว่าตอนที่อยู่มัธยมศึกษาตอนต้น
เพราะนี่เป็นการเรียนในแบบที่ฉันรักและถนัดที่สุดในแบบที่ฉันเป็น จนกระทั่งจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่
6 การเปลี่ยนแปลงชีวิตที่ดิฉันกลัวที่สุดที่จะต้องสอบเข้าเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น
ตอนั้นเครียดมากเพราะเพื่อนส่วนมากก็มีที่เรียนต่อกันจนเกือบหมดแล้วแต่ดิฉันยังไม่รู้ที่จะเรียนต่อที่ไหน
จึงเลือกมาสอบที่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
แล้วผลก็คือสอบติดและได้เรียนที่คณะครุศาสตร์
เป็นอะไรที่ตื่นเต้นมากเพราะเป็นการที่เราต้องจากบ้านมาอยู่ในเมืองหลวงที่มีผู้คนมากมายแต่ในที่สุดดิฉันก็ผ่านความกลัวนั้นมาได้จนมาถึงทุกวันนี้
และต่อไปในอนาคตดิฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือดิฉันจะกลับไปตอบแทนพระคุณพ่อและแม่ที่ได้ส่งให้ดิฉันได้มีอนาคตจนทุกๆวันนี้จะกลับไปดูแลท่านเหมือนที่ท่านดูแลดิฉัน
และจะนำความรู้ความสามารถที่ได้เรียนมานำไปประกอบอาชีพที่มีเกียรตินี้
นำความรู้ไปสอนเด็กๆให้มีความรู้ความสามารถและเป็นประชากรที่ดีของประเทศต่อไป
นางสาวสุนทรี ถนอมพงษ์ 55113400166 ตอนเรียน D1
